smutne porządki

przez te porządki jest mi bardzo smutno,
znajduję zdjęcia i zapiski

przeglądam strony, drę karteczki, płaczę jak dziecko, tak mi przykro, że to już nie należy do mnie...
smutna dzisiaj coś ta wiosna

What is art?

First spring leaf

Shiny snowflake

Tired sun in the afternoon

Raindrops on my window glass

Real, true art

It's nature

Kiss, hug, love, friendship

Worm bed, fireplace

Teardrops in my eyes

Real, true art

Beauty of the moment.

na 5

w jakimś kejefsi albo innym makdonaldzie

sen

Spełnił się mój sen, przez dwanaście godzin zjadłam półtorej bułki i jogurt. Jestem oficjalnie wkurwiona na mój organizm. Cześć i czołem. 

UWAGA, PORZĄDKI!

wio@sna

Przesympatycznie

Kolorowo

Pachnąco

Terefere

Brak czasu na oddychanie dodaje mi skrzydeł, to pewnie dlatego, że nie wytwarzam już aż tak dużo dwutlenku węgla. Ot tak, miałam ochotę pochwalić się moim działaniem zbawiennym dla świata.

Tęsknię bardziej, niż bardzo.

A że mój mózg bywa niedotleniony, to i na myślenie nie ma co liczyć. Na pewno nie dzisiaj. :)

Zasypana pracą, targana po różnych końcach miasta, niewyspana, z niedomalowanymi rzęsami, pustym kontem i rozładowaną baterią w telefonie. Z wieloma sprawami na głowie, pustą puszką na przyprawy, przepełnionym kalendarzem, niedoczytaną gazetą, słuchawkami na uszach i okularami na nosie. Zapomnianym schowkiem na drobne skarby, wypisanym długopisem, permanentnym bałaganem na fotelu i w głowie. Z kilkoma wspomnieniami i rosą na rzęsach, nigdy nie czułam się bardziej wolna.

SPALONE MOSTY 

TO NAJLEPSZY W ŻYCIU ZNAK

różowe wino mi służy

bo albo je otwieram z moją dziewczyną, albo sama, a czasem różnie to po winie bywa.

Świat wskoczył na odpowiednią drogę, jadąc pociągiem, idąc parkiem lub leżąc w łóżku ze słuchawkami na uszach płaczę jak durna. Bo świeci słońce w oczy, bo nie sprawia mi problemu wstawanie o 4:30, bo nie chce mi się wracać rankiem do własnego łóżka... po winie. Biegać, skakać, pracować, tańczyć, bawić się, w końcu rozumiem po co była zima. Pod prysznicem malinowym kręcę się w kółko, wiruje mi w głowie, znowu się śmieję. Czekoladki w pudełku czekają na swoją kolej, w końcu przyjdzie i ich czas. W końcu odżyłam na prawdę.

Do wczoraj mój uśmiech był zwykły, a śmiech cichy. A teraz, patrząc w lustro nie poznaję tej osoby za szkłem. Nie poznaję, jednocześnie będąc zafascynowaną i w niej zakochaną. Chcę, żeby została na zawsze.

CANT WAIT